اوقات شرعی
       
      •  
        منبع خبر :
        تعداد بازدید: 469
        کد: 107802
        تاریخ انتشار:
        ۱۳۹۵/۰۶/۲۷
        سالروز درگذشت شهریار، روز شعر و ادب فارسی

        فرصتی برای شناختن جغرافیای جهانی زبان فارسی

        ۲۷شهریور سالروز درگذشت سید محمد حسین بهجت تبریزی (شهریار) است. روزی که روز شعر و ادب فارسی نامش نهاده اند و همین، مقدمه جنجالی بی پایان در این موضوع شده که چرا درگذشت کسی را به عنوان نشانه‌ای برای گرامی‌داشت این زبان فاخر انتخاب کرده‌اید که زبان اصلی اش فارسی نیست، در حالیکه شاعران فارسی‌زبان بزرگ کم نیستند و... فارغ از این پرسش اما، امروز می تواند فرصتی باشد برای شناخت جغرافیای بین‌المللی این زبان کهن و ریشه‌دار.
        ۲۷ شهریور روز شعر و ادب فارسی گرامی باد

        زبانی که بحق زبان دوم فرهنگ و تمدن اسلامی است و در جغرافیای جهانی خود نه تنها ملیت، که زبان اصلی هم نمی‌شناسد!
        زبانی که از غرب چین تا شرق اروپا به آن تکلم می شده و می‌شود. از همین روست که چهره های غیرفارسی‌زبان بسیاری نیز در سراسر دنیا به فارسی سرایی و فارسی گویی شهرت دارند.

        اقبال لاهوری، شاعر ملی پاکستان
        محمد اقبال لاهوری اصالتا اردو زبان است و زادگاهش در سیالکوت ایالت پنجاب امروز جزو پاکستان به حساب می‌آید. او یک شاعر، فیلسوف، سیاست‌مدار و متفکر مسلمان بود و نقش مهمی در استقلال پاکستان. اشت. او رسما شاعر ملی پاکستان هم نامیده می‌شود. از کل ۱۲ هزار بیت شعری که توسط اقبال سروده شده‌، ۷ هزار بیت آن فارسی است. دکتر شریعتی در جایی وی را ایرانی‌ترین خارجی و شیعه‌ترین سنی خطاب کرده‌است.
        اقبال آرزو داشت تهران روزی جایگاه ژنو در اروپا را پیدا کند. او دلبستگی عجیبی به ایران داشت و حتی تز دکترایش را با نام «سیر حکمت در ایران» انتخاب کرد.

        محمد نعیم فراشری، شاعر ملی آلبانی

        نعیم فراشری؛ شاعر ملی آلبانی را هم باید یک فارسی‌سرای غیر فارس معرفی کرد. فراشری همان کسی است امروز عکس او روی برخی اسکناس‌ّهای آلبانی دیده می‌شود.
        او یکی از برجسته‌ترین شاعران آلبانی در دوره تجدید حیات ادبی و فرهنگی است که در نیمه قرن نوزدهم در آلبانی جریان داشت. وی آثار زیادی به زبان آلبانی (آرنااوت) تألیف کرد. مجموعه اشعار او به زبان آلبانی با عنوان‌های «گلهای تابستان»، «کربلا»، «تاریخ اسکندر بیگ» و «اونیورسوم» در فاصله سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۸ سروده شد و تمام این آثار در بخارست (رومانی) چاپ و منتشر شد زیرا امکان انتشار آنها در امپراتوری عثمانی وجود نداشت.
        او آخرین و بزرگترین شاعر پارسی‌گوی آلبانی در قرن نوزدهم به شمار می‌آید. محمدنعیم، در سال ۱۸۴۶ در روستای فراشر، حومه داخلی بخش پرسمدی از ناحیه مرکزی داغلی در جنوب آلبانی در یک خانواده نامدار متولد شد. او زبان فارسی را از معلمش در مکتب شیخ بکتاشی آموخت که به وی قرآن، احکام دین، دانش‌های پایه، و همچنین شعرهای فارسی و زبان ترکی عثمانی را تعلیم می‌داد.

         محمد فوزی موستاری
        این نویسنده توانا اصالتا بوسنیایی است و در موستار جایی که امروزه از توابع صربستان به حساب می‌آید به دنیا آمد.
        او بین سال‌های  ۱۶۷۰ و ۱۶۷۷ زندگی کرد و زبان فارسی را در استانبول آموخت. شیخ محمد فوزی موستاری پس از بازگشت به وطن به تدریس فارسی پرداخت و کتابی به تقلید از گلستان سعدی به نام بلبلستان نوشت. او بلبلستان را پس از مطالعه کتاب بهارستان جامی و به قصد تکمیل کار سعدی و شیخ شجاع جامی در ۶جلد نوشت.


        شاعران و نویسندگان بسیاری را از کشورهای دیگر نیز می‌توان برشمرد که همگی مراتب ارادت خود به زبان فارسی را نشان داده‌اند. ارادتی که گاه‌گاه حتی به تولید آثار فاخری هم رسیده است. اقبال، فراشری و موستاری فقط چند نمونه مشهورتر از این بی‌شمار نمونه‌های غیر فارسی‌زبان هستند.
         

        تعداد بازدید: 469
        نام:
        پست الکترونیک:
        شرح نظر:
        کد امنیتی:
         
        0 0
        آیا این مطلب را می پسندید؟ بله خیر
کلیه حقوق این سایت متعلق به شهرداری مشهد می باشد.
تامین و به روزرسانی محتوای این سایت توسط مدیریت امور هنری انجام میگردد
طراحی و پشتیبانی فنی: سازمان فناوری اطلاعات و ارتباطات شهرداری مشهد